ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ကို

အားတင်းထားတတ်ပြီ

လေ...

တစ်ခါတစ်ရံ

မှာတော့လွမ်းမိ

ရင်

နာကျင်

စီးကျမျက်ရည်

နှလုံးသားမှာ

ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ကို

အားတင်းထားချိန်

မင်းပေးတဲ့

ချိုမြိန်မာယာတွေဟာ

ဆွဲညို့

ဒီအာရုံထဲ

တမ်းတ

ဆဲ...

မင်းမရှိချိန်

ဒီလမ်းများပေါ်

...

သစ်ရွက်ကြွေလို

စိတ်တွေလွင့်မျော

...

အမြဲတမ်းမင်းစကားလေးတွေ

မင်းအပြုံးလေးတွေ

ခုတော့ကောင်းကင်

မိုးသားလေးအဖြစ်နဲ့ပျောက်ကွယ်

ရင်ခုန်သံတွေပွင့်သက်ရှိုက်တဲ့

မင်းရဲ့ရင်ထဲက

အကြင်နာတွေလည်း

ပြန်ရှာဖွေခွင့်မရခဲ့...

ဟိုတုန်းကမင်းအနမ်းလေးတွေ

အခုများတော့အဝေးဆုံးကို

မင်းပဲယူဆောင်

တိတ်တဆိတ်နဲ့

အနားနားကစွန့်ခွာ

ကိုယ်ဟာယုံကြည်လာခဲ့သမျှ

အလွမ်းများကအဖော်ပဲလား

နှလုံးသားလေးလည်းပဲနွမ်းကြွေ...

တစ်ယောက်တည်းခံစား...

မောပန်းနွမ်းနယ်နှလုံးသားလေးထဲမှာ

ကွယ်...

နာကျင်စွာအစား

ထိုးဖို့မလွယ်

အရင်လို

ချစ်တဲ့စိတ်တို့

လွင့်ပျယ်...

တိတ်ဆိတ်တဲ့ညဆိုမင်းရဲ့

စကားတွေကြားလို့

မြင်ယောင်လာဟိုအရင်

ပုံရိပ်ဟောင်းတို့

ကိုယ်တစ်ကယ်ကို

ဖြေလို့

မရ...

အားတင်းထားတဲ့မျက်ရည်

အတားအဆီးမဲ့လို့လမ်းမှာ

စီးဆင်းဆဲပဲစိတ်တွေ

အခုထိ

လွမ်းနေဆဲ...