သစ်ရွက်ကလေးတွေလည်း

မြေမှာခလို့

လွင့်ကြွေမြဲ

အဖော်မဲ့

နှုတ်ခမ်းများလည်း ညင်သာတီးတိုး

ရွတ်ဆိုဆဲ

အနွမ်းပန်းများသည်လည်းကြွေကာ

ခန်းခြောက်ရစ်

ပြီကွယ်

အချစ်ရဲ့

လိပ်ပြာလေး ဘယ်မှာပုန်းလို့

နားပြီလဲ

အဖော်ကွဲတဲ့

ငှက်ကလေးများ

အပေါ်ကိုသာ

ငေး

ငေးကြည့်ရင်းနဲ့သာ

နှလုံးသားမျက်ရည်များ

ကျဆင်း

လာ

သူပေးတဲ့

ချစ်အနမ်းများ

ပြန်လည်ကာတွေးတော

စိတ်မောမိကာ

အေးမြပါးပြင်သည်

ပူနွေး

လာ

ကတိစကားများကိုလည်း

မြေလှန်ပြန်ရှာ

ရင်း

ဘဝသစ်များပေါ်လည်း

ညင်သာစွာလျှောက်လှမ်း

ရင်း

(

ချစ်တိုင်းလည်းမညား

စကားကိုသာ တီးတိုးရေရွတ်မိ

တာ

ကိုယ့်နှလုံးသား

အသည်းအိမ်မှာ အချစ်များ

စွာ

သူပေးတဲ့အချစ်များကိုသာ

ထွေးပိုက်နေတုန်းအခိုက်

မှာ

ကိုယ့်နှလုံးသား

အသည်းတစ်နေရာ

သူပေးတဲ့ဒဏ်ရာ

များ

အို...

အ

ချစ်

)