သစ်ရွက်ကလေးတွေလည်း

မြေမှာခလို့

လွင့်ကြွေပြီ

အဖော်မဲ့နှုတ်ခမ်းများလည်း

ညင်သာတိုးတိုးရွတ်ဆိုဆဲ

အနွမ်းပန်းများသည်လည်း

ကြွေကာ

ခန်းခြောက်ရစ်ပြီကွယ်

အချစ်ရဲ့လိပ်ပြာလေး

ဘယ်မှာပုန်းလို့နားပြီလဲ

အဖော်ကွဲတဲ့

ငှက်ကလေးများ

အပေါ်ကိုသာ

ငေးငေးကြည့်ရင်းနဲ့သာ

နှလုံးသားမျက်ရည်များ

ကျဆင်းလာ

သူပေးခဲ့ချစ်အနမ်းများ

ပြန်လည်ကာ

တွေးတော စိတ်မောမိကာ

အေးမြပါးပြင်သည်

ပူနွေးလာ

ကတိစကားများကိုလည်း

မြေလှန်ပြန်ရှာရင်း

ဘဝသစ်များကိုလည်း

ညင်သာစွာလျှောက်လှမ်းရင်း

ချစ်တိုင်းလည်းမညား

စကားကိုသာ

တိုးတိုးရေရွတ်မိတာ

ကိုယ့်နှလုံးသားအသည်းအိမ်မှာ

အချစ်များစွာ

သူပေးတဲ့အချစ်

များကိုသာ

ထွေးပိုက်နေတုန်းအဆိုက်မှာ

ကိုယ့်နှလုံးသားအသည်းတစ်နေရာ

သူပေးတဲ့ဒဏ်ရာများ

အို.......အချစ်