အေးတစ်ခါနွေးတစ်ခါဘဝဆိုတာ

ပြောင်းလဲနေမတည်မြဲဘူး

ခါးသက်သက်အရသာငါတပ်မက်

လူတွေအမြင်

မှားလို့တံဆိပ်ကပ်တယ်

မလိုပါဘူး

ငါ့ဘဝနဲ့ငါပဲ ကိုယ်ကြည်ညိုလို့

ကုတင်ဟာရွှေနန်းပဲ

မမှောင်ခင်မှာအိပ်စက်

သန်းခေါင်ယံချိန်မှာလင်းလက်

လကလေးရယ်အထီးကျန်ဦးမယ်

လူတွေ

ဂရုမထားလည်း

အငွေ့အသက်လေးငါတပ်မက်မိတယ်

ညမွှေးသော

ပန်းရယ်...

အမှောင်ယံထဲ

ငါလက်ကမ်းပေးမယ်

ဆူးကြားက

ပန်းငယ်ရယ်

မင်းအတွက်ပေးဆပ်ချင်တယ်

မလုံ

ခြုံတဲ့

မင်းဘဝရဲ့အပိုင်းအစထဲ

ငါ့ဘဝနဲ့ရင်းကာရယ်

လုံခြုံဖို့အနာဂတ်တည်ဆောက်လိုက်မယ်

ဆူးအထပ်ထပ်နဲ့

မင်းရဲ့ဘေး

ဟိုး...

ဆီးကာလည်း

အနာခံမယ်မင်းအတွက်ပဲ...

နောင်တဆိုတာမရှိ

ထာဝရပါနင်အသိ

ပုံအပ်ကာချစ်လိုက်ရုံ

နင်စိတ်ချမ်းသာမယ်...

လူတွေအမြင်

သဲမှုန်လောက် တန်ဖိုးမရှိလဲ

နင်ဟာငါ့ရဲ့နတ်သမီးပဲ

အမှိုက်တစ်ခုလိုအသုံးမဝင်အထင်မြင်သေးလည်း

ငါလိုလူအတွက်တော့အဖိုးမဖြတ်နိုင်