တစ်နေ့ကုန်ထိုင်စောင့်ရင်းလေ

အစာအိမ်မှို့တက်ပြီး

မူးလဲသွားတော့မင်းရုံးခန်းနားမှာ

လူနာတင်ယာဉ်အထက်မှာ သံကုတင်ပေါ်အိပ်ပြီး လိုက်သွားမယ့် စိတ်ကမင်းအကြောင်းတွေးမိလာ

လူတွေအုံနေကြတဲ့ အို ဆူဆူညံညံနဲ့ ငါ့ရဲ့ဘေးအနား အပြေးအလွှားလိုက်လို့ရှာ

အပြင်မှာမှောင်လာတော့မယ် ပြန်မှာနင့်တစ်ယောက်တည်း လူပြတ်တဲ့လမ်းက မင်းဖြတ်သွားရမှာ

သေသွားတဲ့မင်းရဲ့ရည်းစား

မင်းဆီကိုပြန်ရောက်လာ...

အိမ်ပြန်ချိန်ဆို

တာဝန်ယူနေကျ

သေသွားတဲ့ ငါ့ရဲ့စိတ်က ငါ့ခန္ဓာကိုစွန့်ခွာ နင်ပြန်ချိန် ငါလိုက်ပို့ပေးဦးမှာ

အရင်လိုငါမလာသေးရင်

နင့်ထိုင်မျှော်နေကြ မင်းရုံးခန်းအနားက ကားဂိတ်ရဲ့အရှေ့မှာ

လူတွေအုံနေတဲ့နေရာကို မဆိုင်သလိုနင်ကြည့်ပြီး မစပ်စုတတ်တဲ့ မင်းကစိတ်ပျက်လာ

အပြင်မှာနေဝင်တော့မယ် သူဘယ်ခြေရှည်နေလဲ တွေးရင်းတွေးရင်း မင်းဒေါသဖြစ်တာ

အကုန်ငါမြင်နေရတယ် ငါခေါ်ပေမယ့်လည်း မကြားဘဲနဲ့မင်းလှည့်ထွက်သွားခဲ့တာ

သေသွားတဲ့မင်းရဲ့ရည်းစား

မင်းရှေ့မှာငါရှိတယ်...

ငါငိုနေတာ

နင်မြင်နိုင်ရဲ့လား

သေသွားတဲ့ ငါ့ရဲ့စိတ်က ငါ့ခန္ဓာကိုစွန့်ခွာ... နင်ပြန်ချိန် ငါလိုက်ပို့ပေးဦးမှာ

သေသွားတဲ့မင်းရဲ့ရည်းစား မင်းဆီကိုပြန်ရောက်လာ... အိမ်ပြန်ချိန်ဆို တာဝန်ယူနေကျ

သေသွားတဲ့မင်းရဲ့ရည်းစား မင်းသိရင်ကျေနပ်ပါ... နင်ပြန်ချိန် ငါလိုက်ပို့ပေးခဲ့တာ....